უსა(თავ)ურო

პატარა ჩანახატი ჩემი თამბლერის ფეიჯიდა, ისიც არ ვიცი რატომ დავწერე, ხშირად მემართება ასე, მერე ისე გამოდის თითქოს ხშირად ვწუწუნებ ჩემს პოსტებში, უბრალოდ ასეთი ჩვევა მაქვს, არ ვიცი სხვნანაირად როგორ მოვიქცე, მთელი ესთეტიკა ‘შენების პროცესშია და არა აშენებულით ტკბობაშიო’ და მეც შენებისას მიყვარს წუწუნი, არ ვიცი როდის რა იქნება, როდის რა მოხდება, თუმცა ერთი რამ დანამდვილებით ვიცი, როდესაც სენტიმენტალურ ადამიანად ვიქცევი, არავის და არაფერს ვაკრიტიკებ და აბსტრაქტულ-რეალობაზე(ეს ორი ცნება ვისაც შეუსაბამოდ მიგაჩნიათ, რუსეთისა და მშვიდობის ცნებები გაიხსენეთ და ‘როვნა’) ვწერ, მიხარია, თუმცა ზოგჯერ მგონია რომ ეს მე არ ვარ… Screenshot001გრძნობებზე წერაც არ მიყვარს, თუმცა დღეს მეც რაღაცნაირ ხასიათზე ვარ… აი ისეთზე ასეთი პოსტი რომ დამშვენდებოდა და აი, ისიც:

როგორც წესი ვორდპრესზე ვწერ ხოლმე ბლოგებს და მერე ვაშეარებ თამბლერზე, თუმცა სამთაიმს იუ ნიდ იქსეპშენს, ჰოდა დღეს ასეთი გამონაკლისია, ისევ არ ვიცი რა დავწერო, თუმცა ერთ კარგ რაღაცას დავუკვირდი, მაშინ გამომდის კარგი პოსტები როცა არ ვიცი რა დავწერო, მაშინ გამომდის კარგი პოსტები, როცა წარმოვიდგენ, რომ უსასრულობისკენ მივდივარ, თითქოს კლდის პირას ვდგავარ და გამოქცეულ ბავშვებს ვიჭერ, რომელიც უსასრულობისკენ გადაშვებას ცდილობენ, თუმცა მე იქ უკვე ნამყოფი ვარ და ვიცი რასაც ნიშნავს იყო დაკარგული უსასრულობაში, თავიდან ენით აღუწერელი აღფრთოვანება გიპყრობს, შემდეგ ამ ყველაფერს მელანქოლია ცვლის თითქოს გინდა დაბრუნდე ისევ იქ საიდანაც დაიწყე, ერთი პატარა პრობლემაა ‘იქ’ აღარ არსებობს, რადგან ‘იქ’ უკვე მიუღწეველ შავ ხვრელად გადაიქცა, მიდიხარ მისკენ, ის კი თითქოს ბავშვური სიანცით უფრო გშორდება, დამცინავად აღიქვამ, თითქოს ნიშნის მოგებით გიღიმის, მის ღიმილში უფრო დიდი ირონია გამოსჭვივის ვიდრე ყველა სხვა დანარჩენის მზერაში, იცის როგორ გინდა დაბრუნდე ‘იქ’, ისიც იცის რომ იტანჯები, მაგრამ ის არ ბრუნდება… რატომ?? – ერთხელ უკვე უარყვე იგი, დაე, შენ ანარქისტო ადამიანო დაუბრუნდი ძველ წიაღს და აიძულე სხვები იყვნენ იქ სადაც არიან, დაარწმუნე, რომ არაფერი განსაკუთრებული არ ხდება, რომ შემდეგ ‘იქ’ აღარ არსებობს და მხოლოდ ექსტაზმორეული და უკვე გაუფასურებული ჟინი რჩება, რომელიც არაფრად არ ღირს… და ვდგავარ კლდის პირზე, ჭვავის ყანაში და ვცდილობ წარმოვიდგინო როგორი იქნებოდა ჩემი ცხოვრება, რომ არა ის დამოუკიდებელი ნაბიჯი უსასრულობისკენ, რომელმაც მცირე ფიასკომდე და ნირვანიდან ძალით გამოთრევამდე მიმიყვანა… საინტერესოა///

ჰო, დღეს ასეთი მცირე პოსტი მოუწია, შემეძლო დამეწერა რაღაც პროტესტული, თუმცა ზოგჯერ საჭიროა ცოტა გრძნობები და მიუხედავად იმისა მოეწონება თუ არა მკითხველს, მთავარია მე მომწონს ასეთი ‘მეორე მე’ და დიახაც მჯერა მეორე და მესამე ‘მეების’… დამიჯერეთ, სხვა თუ არაფერი ჩემს თავს მაინც ვიცნობ… ჩემი გამოცდილებიდან ვამბობ :დ დედას გეფიცებით ❤ :3

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s