1∞ [19∞4 & 199∞ 25.06 ]

 

ახლა როცა ამ სტრიქონს ვწერ, არც შუაღამე იწვის და , მით უმეტეს,  არც დნება, უბრალოდ დღეს 25 ივნისია, ერთი შეხედვით, არაფრით გამორჩეული დღე, გამოცდების დაწყებამდე ერთი კვირაა დარჩენილი, მე ბლოგზე ვწერ… თვეზე მეტი ხნის შემდეგ… უბრალოდ დღეს 18 წლის გავხდი.

ისე, სულ სხვანაირად წარმომედგინა 18 წლის შესრულება, თუმცა არაფერი ისეთი, 00:00 შემდეგაც იგივე დაჩი ვარ, სარკეში ვიყურები იქნება რამე განსხვავება ვიპოვო, იქნებ ოდნავ მაინც გავიზარდე მეთქი, მაგრამ არაფერი, ტყუილი ყოფილა მითეები ზრდასრულობაზე, ისეთივე უწყინარი მითი და ტყუილი , როგორიც ფოტოაპარატიდან ჩიტების გამოფრენა, ბაღში საათობით რომ ველოდით ჩიტის გამოფრენას ფოტოაპარატის ობიექტივიდან, ყვითელი ჩიტი კი არა და არ ჩანდა.

რაღაც აღმაფრენასავით მეუფლება ზოგჯერ, 18 წელი ის ასაკია, ცხოვრებაში გარდატეხა რომ უნდა მოხდეს, მაგრამ ერთადერთი ახლა რის გარდატეხასაც ვამჩნევ “FRAMES”-ის მელოდიაა, ერთი პატარა ნაბიჯი გადავდგი დამოუკიდებელი ცხოვრებისკენ, აღმაშენებელი 16 წლის იყო მეფედ რომ აკურთხეს და დანგრეული ქვეყანა ჩააბარეს, მე 18 წლის ვარ და ქვეყანა კი არა ეროვნულის ტესტი ვერ უნდია მასწავლებელს ჩემთვის, რომელ ქვეყანაზეა ლაპარაკი. ისევ არაფერი იცვლება, ან რა უნდა შეიცვალოს, რეალურად გუშინდელიდან მხოლოდ ერთი დღე გავიდა, თუმცა 18 წლის იუბილედან უფრო მეტს ელი ხოლმე… ხანდახან მგონია რომ ჩემი ოცნებები ახდებოდა 18 წლის რომ ვიქნებოდი, ნუ, კაი მართალია უკვე ყველაზე ახალგაზრდა ვერ ვიქნები, ვინც ჯომოლუნგმას დაიპპყრობს, ნუ რას ვიზამთ, გადავიტანთ ამ დიდ ტრაგედიას როგორმე. მართალია, ცოტა სახსრები მაწუხებს, მაგრამ არა უშავს, ხვალ ნარდს მოვცხებთ ეზოში ‘ბიჭები’ და გამივლის, საღამოს ცხელ კისელსაც დავაყოლებ თან… ეს ჩემი გზა კი წინა წავა, ისევ დატრიალდება ფირი, ისევ იტრიალებს კინემატოგრაფის სახელური და ისევ გამოჩნდება ბუნდოვანი და ამავდროულად ძალიან ფერადი ფოტოები, რომლებიც მთლიანობაში ერთ დიდ პანორამას შექმნის, პანორამას, რომელიც ცხოვრების სცენარი იქნება, მართალია, წინასწარ დასპოილერებული, მაგრამ აქ რეჟისორი მე ვიქნები და მევე შევიტან უამრავ შესწორებას, ეს ჩემი პავილიონია, ჩემი სტაფია, ჩემი სცენარია და ჩემი ფილმია, ეს არ იქნება სამმოქმედებიანი ფილმი, არა, არავითარ შემთხვევაში…

18 წლის გავხდი და ახლა შემიძლია სრულიად კანონიერად ვიყიდო ალკოჰოლი და კიდე რაღაც-რაღაცები 3:) რავიცი, იქნებ სულ არ უნდა მიხაროდეს და პოლიცია უკვე მელოდება კარებთან, 6 წლის წინ მოპარული ტოი-ბოქსისთვის პასუხისგებაში მისაცემად. ( ისე, მაშინ ისე გავხდი 13 წლის არ გამხარებია, კიდევ ერთი წლით მივუახლოვდი ციხეს-მეთქი 😥 )

შეიძლება უკვე დროა, ჩემი მეოცნებეობა და სიცანცარე ცოტა გვერდით გადავდო, უკვე ზრდასრული ვარ, მაგრამ We never change, ალბათ სულ ისეთ მეოცნებედ დავრჩები, კოსმოსიდან რომ დაელოდება ჰიუსტონის გამოჩენას და შემდეგ ერთად წავალთ კრუიპერის სარტყლისკენ, სწრაფი და თან ნელი ნაბიჯით…და მე ახალი სამყაროს წევრი გავხდები.  დღეს უკვე სრულწლოვანი გავხდი, მაგრამ ვინატრებდი(დაბადების დღეზე ყველას აქვს ერთი სურვილი) ისევ ისეთი დავრჩენილიყავი, როგორც ამ დრომდე ვიყავი, ნააჰ, პიტერ პენს ვერ დაველოდები, უბრალოდ მინდა, რომ ჩემი ოცნებები სულ თან მახლდეს, ვინ იცის, იქნებ ერთ დღეს ახდეს კიდეც… ( გამთხვევ, არასწორო :3 :დდდ ) [ვდგავარ ქარაფებს შორის მოქცეულ ტბორთან, რომელსაც არასდროს შეხებია ნიავი და საკუთარ ანარეკლს ვხედავ გამჭვირვალე წყალში, ქარონი კი ისევ აგვიანებს]

ჰოომ, ასე, დღეს დიდი ბიჭი გავხდი, 18-18-18-18… დღეს ორი დიდი გენიის დაბადების დღეა…

დღეს ჯორჯ ორუელიც დიდი ბიჭი გახდ, მაგრამ ორუელი ისედაც დიდი ბიჭია… ჯორჯ გილოცავ (იმედია მოგივა ❤ )

გაუმარჯოს შონ პენს !!! 

 

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s