Dreamcatcher

ღამის ორი საათია, იდეაში ერთი საათის წინ დავიძინე,მაგრამ სიზმრებში მღვიძავს, ინსომნია უკვე ყველა მხრიდან შემომესია და ვეღარაფერს ვუხერხებ, მეც მიდევს ლეპტოპი მუხლებზე და ვწერ, უჩვეულოდ ველოდები ხვალინდელ დღეს არადა არაფერი განსაკუთრებული მაღვიძარა-ჩაიდანი-უნივერსიტეტი-სახლი >> ჩვეულებრივი დღიური რუტინა, რომელიც ალბათ დიდი ხანი არ შეიცვლება, უჩვეულოდ ველოდები ხვალინდელ დღეს, რაღაც აღმაფრენასაც ვგრძნობ, აი ის მომენტი მაქვს, ჰოროსკოპში რომ რაღაც სასიხარულოს წაიკითხავ და მთელი დღე გიხარია, მხოლოდ მე ჰოროსკოპი არ წამიკითხავს, უბრალოდ თითქოს რაღაც შიგნიდან გეუბნება ამას, და ზუსტად ამ აღმაფრენის გამოა ძილიც რომ გამირბის აგერ უკვე მერამდენე ღამეა, დღემდე ვერაფრის წერას ვერ მოვაბი თავი, არადა როგორც წესი ყველაზე კარგი ღამის გუშაგისეული პოსტები გამომდის, არის რაღაც თავისებურიც და განსხვავებულიც ალბათ… წესით ახლა უნდა მეძინოს, მაგრამ არა, მგონია რომ თუ არ დავიძინებ დრო უფრო მალე გავა, სინამდვილეში პირიქითაა, აქაც ჩემი უკუღმართობა ჩანს, ტიბეტური სანსარას ბორბალი არ ვიცი და მე კი ვტრიალებ ჩემი სამყაროიანად ისე, რომ ხან ზევით ვარ და ხან ქვევით… ხან ძალიან ქვევით… ჰო, ხვალინდელ დღეს ველოდები მეთქი, კარგია რაღაცის ლოდინი, უფრო მძაფრად შეიგრძნობ გარემოსაც, პროცესებსაც, მეტი ყურადღებით ხარ მთელი რიგი საკითხების მიმართ, იმედი გაქვს რომ ის რაღაც რასაც ვერ აღწერ, ის არარეალური, აბსტრაქტული ზმანება აუცილებლად გამოგეცხადება და ამ დროს შენ იმ ადამიანს გავხარ, ცნობისმოყვარეობამ და ცდუნებამ რომ დაჯაბნა მისი თავმოყვარეობა და პანდორას ყუთის გახსნისკენ მოუწოდა, რომლიდანაც ბოლო ზუსტად იმედი ამოდის, ჩვენი მოლოდინიც პანდორას ყუთია, არ იცი რა დაგხვდება ხვალ, ანუ რეალურად არც არაფერს უნდა ელოდო და თუ ამ ლოგიკას გავყვებით ანუ ინტუიციაც არ უნდა არსებობდეს, მაგრამ ხომ არსებობს მეექვსე გრძნობა?   ჰო, თუ ის არ არსებობს, მაშინ როგორ გახდა ბეიკერსტრიტელი ინგლისელი ასეთი დახელოვნებული გამომძიებელი? ანუ არც ეს ჯდება ლოგიკის ფარგლებში… როცა რაღაცას ელი, იმ ვიოლინოს სიმივით ხარ მოჭიმული, რომელზეც ბეთჰოვენის ‘ერცჰერცოგს’ უკრავენ, ამ დროს მხოლოდ წინ იხედები, მართალია ბურუსში ვერაფერს ხედავ, მაგრამ გრძნობ რომ იქ რაღაც გელოდება… ლოდინიც კარგია, მაგრამ არ გამოგვდის ხოლმე… თავზე ალბათ დღესაც დამათენდება ვარდისფერი ზმანებების სამყაროში ჩავიძირები, ოღონდ ისე რომ თვალსაც ვერ მოვხუჭავ, სულ ასე ხდება, იმიტომ რომ რაღაცას ველოდები, არ ვიცი როდის, მაგრამ აუცილებლად მოხდება და იქნებ ხვალაა ზუსტად ის დღეც… იარე მხოლოდ წინ, იმიტომ რომ ის რასაც ეძებ წინაა და დანარჩენი ყველაფერი უკან დარჩა, წარსულში, რომელიც უკვე აღარაფრად გარგია და იმ ტვირთივით გაწევს, რომელიც აღარაფერში გჭირდება… აი მომავალს, მომავალს კი შენ წერ და შენვე ირჩევ იმ ბილიკს რომელსაც გაყვები… აი, აქ კი ნამდვილად დაგჭირდება ინტუიცია და საუკეთოსოს მოლოდინი… და იქნებ ზუსტად დროა გადადგა ნაბიჯი წინ…  რეალური სიზმრებისკენ?

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s