willkommen (#HALLO2017)

წლის დასასრული სხვებისთვის თუ ზეიმის მიზეზია, ჩემთვის იმის აღნიშვნაა, რომ ის ,,ვიშლისთი” რომელიც წლის დასაწყისში ჩამოვწერე ახლა უბრალო, დაჯღაბნილ, ნაგავში გადასაგდებად განწირულ ქაღალდად იქცა იმიტომ, რომ როგორც ყოველთვის ვერც ვერაფერი/არაფერი შევასრულე იმ ვიშლისთიდან, უბრალოდ მთელი წელი მავზოლეუმში მიწვენილი ლენინივით მეკიდა ოთახში კედელზე, რო შევხედავდი შრომითი ენთუზიაზმი რომ მომძალებოდა( ვით”ა”მ?), მარა, ზარმაცი რო დაიბადები კაცი, რა გინდა რომ ქნა? 2016 წელი მიდის, 2017 წელი მოდის, არაფერი არ იცვლება, უი, როგორ არა, წინა წელს ახალ წელს მეგობრებთან ერთად თუ ვხვდებოდი ახლა წიგნებთან და კონსპექტებთან ერთად ვხვდები იმიტომ, რომ თსუ-სგან მარტო სახელი და გელა ნამდვილად არაა დარჩენილი…  ჩემი 2016 წელი ბევრნაირად გამორჩეული იყო კარგითაც და ცუდითაც. სხვათა შორის, 2016 წელს პოპულარობის ზენიტში ვიყავი… ნათესაობაში რა თქმა უნდა. ნათესავების სიამაყე, ჭკუისკოლოფი, მომავალი და იმედიც კი ვიყავი, თავი პანდორას ყუთი მეგონა, აბა მაგდენი რამე სხვაგან ეტეოდეს მე არ მინახავს…  ჰო, 2016 სხვა მხრივაც გამორჩეული იყო ჩემთვის, რამდენიმე მართლა კარგი რაღაც მოხდა, რამაც ახალი ელექტრონებით დამმუხტა…

  1. ჰო, პირველი და ალბათ მნიშვნელოვანიც ჩემი და უნივერსიტეტის ურთიერთობის დაწყება იყო, რაღაც კაი ლავ-სთორივით ვერ წავიდა თავიდან, მარა ნიჩიო, უმაღლესი განათლება საჭიროაო, კენწეროში ისე ვერ ახვალო, ისე არ გაგიტკბილდება და სტუდენტობის წლები მოგენატრებაო, ჰოდა აჰა ჩავაბარე მეც, დიდად არ ვნანობ, უბრალოდ ადრე თუ კვირა ჩემთვის ძილთან და გართობასთან ასოცირდებოდა, წელს კვირა რონდელის სინონიმია და კარგი ანალოგიაც გამოვიდოდა, აი ასეთი: ,, კვირა : რონდელი” …  tsu-logoრონდელი ჩემი არსობისა, რომ არა უნივერსიტეტი და ლექციები სულ არ დავფიქრდებოდი ისეთ უმნიშვნელოვანეს საკითხზე, როგორებიცაა მაგალითად:  თუ როგორი იქნებოდა იმანუელ კანტი თანამედროვე ”როცკერა” სამყაროში რომ დაბადებულიყო ან რატომაა რომ ზოგი
    ადამიანი ეგზისტენსის არსებობას უარყოფს და საკუთარ თავს ამაოდ დამაშვრალად, სიზიფეს მსგავსად, მიიჩნევს ამ წუთისოფელში 😥 … კიდევ რომ არა უნივერსიტეტი ვერ გავიგებდი მეცნიერების დასკვნას: რომ რაღაც ან იცი, ან არ იცი.
  2. ზაფხული იყო მშვენიერი. ლაივები… ლაშქრობები.. სტოპები.. 17 კილომეტრიანი ფეხით გასავლელი ერთლამპიონიანი გზა, უცნაური ხიდები: 13907159_1761565324115361_8133685694192500137_n 13895070_1763284110610149_2577047583576375735_nსერპანტინები და ტყეები, ორკაციან კარავში ხუთი კაცის ძილი, ერთტენტიანი კარავი და წვიმისgiphy შემდეგ ნათქვამი ლეგენდარული ფრაზა: >>>>>>>>

ერთ მანქანაში 12 კაცის ჯდომა, მოძრავი სოლარიუმი, დილის 6 საათზე კარვიდან გამოძრომა, არეული მარშრუტი, შემთხვევით დაკარგვები, საღამოს სპირიტუალიზმი და მერე მთელი ღამე სკამის მოგლეჯილი სახელურით ძილი შიშით, ვაიგამომცხვარი პურები და ისევ დაკარგული მარშრუტი, მიუღწეველი X-ები და საბოლოო დანიშნულების ადგილები. უი, ჰო, პატარა ავარიაც და დიდი ამბავიც, მოპარული ჰამაკები და დადიანის სასახლეზე უკეთეს ვირთხებიან ოთახში ძილი, ააჰ, უფრო მორიგეობა( ჩვენი თავგადასავალი, ანუ როგორ გადავურჩით ვირთხებს). ოუფენ ეარის 50 ელფერი, დემიენი და ადამიანები, რომლებიც არ უნდა შეგვხვედროდნენ მაგრამ ზუსტად დემიენის წინ შეგვხვდნენ, სიმღერა და ღამის გათენება თბილი პლედებით უაზრო თემებზე ლაპარაკით და ხარხარით.

3. 2016 იმითაც იყო გამოსარჩევი, რომ ჩემს პასპორტთან Relationship სტატუსი კიდევ უფრო გავამყარე და ერთ კალენდარულ წელში ჩემთვის სარეკორდო სამ ქვეყანაში ჩავბოდიალდი… გზა დიდი არაფერი, იქ უნდა ყოფილიყავით: ბოდიალი და სიმღერა ბაქოს ქუჩებში, ლუდით დაწყებული და ლუდით დამთავრებული საღამოები, აზერბაიჯანული სამზარეულო და დილით 9საათზე შაურმის იშტაზე მოსული ქართველებით გადარეული აზერბაიჯანელები… 2016მა ჩემს ახალ ქრაშს ბუდაპეშტსაც შემახვედრა, ქალაქი ყველაფრით, ზუსტად საბოდიალო და საჩემო, ღამის პირველ საათზე ცივი ბუდაპეშტის ქუჩებში წანწალი, ათვისებული ბუდაპეშტის რუკა, ფერადი ტრამვაები და რაც მთავარია დუნაი, რომელიც ჩვენი მტკვრის ანალოგია, ალბათ იმათაც ჰყავდათ თავიანთი ბარათაშვილი, იმედია, თუ არა პეტეფს სად ეცალა დუნაის პირას სევდიანი ფიქრთ გასართველად ჩამოჯდომა, სამაგიეროდ მოცლილი მე ვიყავი და უცხო ქალაქის უცხო ქუჩებში მარტო ბოდიალს ღამით დიახაც რომ არაფერი სჯობს… ჩემი უნიჭობის მიუხედავად ერთი კარგი ფოტო მაინც გამომივიდა, რომლითაც დღემდე ვამაყობ, მიუხედავად იმისა, რომ ჩემმა ფოტოგრაფმა მეგობრებმა გამაბანძეს, სამაგიეროდ იმათმა არ იციან კენეტ უოლცი ვინ იყო.

14915504_1803781059893787_8499797688660737825_n

ვერც 2016 მომაშორა ის პანიკური შიში, რომელსაც ფრენისა და სიმაღლის შიში ჰქვია, თუმცა 2016ში მაინც გამოვნახე იმის ნერვები და ნებისყოფა, რომ მსგავსი ფოტოები/ ვიდეოები გადამეღო… იდეაში მე ფოტოს ვიღებდი, მაგრამ იმდენად უნიჭო ვარ, ვიდეო გამომივიდა :/ ( უი, ჩემი ვორდპრესს გეგმა არ მაძლევს ვიდეოს ატვირთის უფლებას, სიტყვაზე მენდეთ, არ გარტყუებთ, მართლა :დ)

ჰო, 2016 წელი მშვენიერი იყო, უბრალოდ ახლა მე სულ არ მაქვს ახალი წლის განწყობა იმიტომ, რომ დავალება სულ ახლახან დავამთავრე და ჯერ კიდევ ვერ ვიაზრებ, რომ იდეაში 31შიც უნდა მქონოდა ლექციები, არა უშავს, უკეთესი 2017 წლისა და გატკბილებული კენწეროს მოლოდინში შევხვდები კვლავაც ახალ წელს, ისევ დავწერ ვიშლისთს, რომელსაც არც კი წავიკითხავ მეორედ და თვალებს მივაპყრობ სამხრეთით, საზღვრის მიღმა მზის დასავლეთით.

და კიდევ, ვალს მოვიხდი ერის წინაშე #NBAVOTE Zaza Pachulia

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s