***

ერთმა კარგმა მეგობარმა მითხრა, წერა რომ მოგინდება გაგახსენდეს რომ Frames არსებობს და ყველაფერი უკეთესად წავაო, ჰოდა აი, დღეს მომინდა წერა, უკვე მერამდენედ დაწყებულ პოსტს ვუბრუნდები და მერამდენედ ვანებებ თავს ვეღარ ვითვლი, Frames კი კარგია, მაგრამ თურმე ჩემზე არ მოქმედებს პანაცეად, ან მე მაქვს დაქვეითებული მისი აღქმის უნარი, რას ვიზამთ,.,… ვიწყებ წერას და ვჩერდები, ისევ ვიწყებ და ისევ ვჩერდები, ყველაფერი იმ უთქმელ სიტყვებს ჰგავს ცხოვრებაში ასე მრავლად რომ დამიგროვდა, იმ გამოუთქმელ გრძნობებს ყოველთვის რომ ვმალავდი, კიდევ იმ ადამიანებს ასე მრავლად რომ მოდიოდნენ და ასე მრავლადვე მიდიოდნენ, ჰო ყველაფერი მიდი-მოდის, მხოლოდ ჩვენ ვრჩებით ჩვენსავე უდაბნოში, რომელსაც იშვიათად თუ ჩამოუვლის რომელიმე ქარავანი ოაზისის პოვნის იმედით და როდესაც ოაზისის ნაცვლად შენი უდაბნო ხვდება იმედგაცრუებული იბრუნებს პირს მეორე მხარეს… და ამ დროს ეს იმედგაცრუება ორმხრივია, კიდევ ერთხელ რომ გაქცევენ მხარს ის გჭამს და კიდევ უფრო გაახლოებს უდაბნოს ცხელ ხვატს, ამ დროს სცილასა და ქარიბდას შორის მოქცეულ გემს ჰგავხარ, რომელმაც არ იცის საით წავიდესს,  უფრო სწორად ძალიან კარგად რომ იცის – წასასვლელი არსად აქვს, იმიტომ არ იცის საით წავიდეს, თუმცა მარჯვნივ თუ მარცხნივ – რა მნიშვნელობა აქვს, შედეგი მაინც იგივეა – ბოლოს მაინც უეჭველი სიკვდილი ელის, მარტო ისაა გადასაწყვეტი ამ საღამოს სცილა დანაყრდება თუ ქარიბდა( აი, მე თუ მკითხავთ, სცილა ისედაც მაძღარი უნდა იყოს თან რაღაც სახელზე არ მომწონს, ბიოლოგიას მახსენებს , ქარიბდა კიდე სახელიდანვე შეგეცოდება, მარტო ქარს ჭამს საცოდავი… ალბათ).  ჰო, ხალხი მიდის და მოდის, თუმცა უსაჩუქროდ არ გტოვებენ, იმ უამრავ მოგონებებს გიტოვებენ, რომელსაც გონების რომელიმე ბნელ ოთახში ინახავ, აი ისეთში ზღაპრებში 100 ოთახიდან მარტო ეგ მეასე რომ არაა ღია და არც უნდა გაიღოს, თუმცა დროდადრო შენითვე შედიხარ პატარა ლამპრით ხელში და ათვალიერებ იმ მოგონებებს, იხსენებ იმ ისტორიებს და თავგადასავლებს იმ ხალხთან ერთად რომ გადაგხდა, მაგრამ აღარ გადაგხდება, ყველა მოგონება იცი რითი ჰგავს ერთმანეთს? – თითოეულის ბოლოში მარტო ტკივილია, სხვანაირად არც მოგონება არ იქნებოდა, არც ისტორია და არც ამ ხალხის უკვე არარსებობა… და ამდროს იმაშიც რწმუნდები, რომ ,,შეგიძლია მოგონებებს თავი მოუხუფო, თუმცა ისტორიას, რომელმაც ისინი დაგვიტოვა, ვერ წაშლი”… და ასე მიდის ცხოვრება მდორედ, მიყვები დინებას სანამ არ გამოჩნდება ადამიანი, რომელიც მზად იქნება ოაზისის ძებნას თავი ანებოს და წყვდიადად გარდასახულ მეტა-უდაბნოში მეგზური გახდეს და ამას შენ მის თვალებში ხედავ,ეს  ერთადერთი შემთხვევაა, როცა შეგიძლია შენს თვალებს ენდო, რადგან მის თვალებში საზღვრები კი არა უკიდეგანო უსაზღვროება ჩანს…  რომელიც ,დიახ, იქნება ზეციური კიბე უდაბნოში.

Advertisements

3 thoughts on “***

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s