0

1∞ [19∞4 & 199∞ 25.06 ]

 

ახლა როცა ამ სტრიქონს ვწერ, არც შუაღამე იწვის და , მით უმეტეს,  არც დნება, უბრალოდ დღეს 25 ივნისია, ერთი შეხედვით, არაფრით გამორჩეული დღე, გამოცდების დაწყებამდე ერთი კვირაა დარჩენილი, მე ბლოგზე ვწერ… თვეზე მეტი ხნის შემდეგ… უბრალოდ დღეს 18 წლის გავხდი.

ისე, სულ სხვანაირად წარმომედგინა 18 წლის შესრულება, თუმცა არაფერი ისეთი, 00:00 შემდეგაც იგივე დაჩი ვარ, სარკეში ვიყურები იქნება რამე განსხვავება ვიპოვო, იქნებ ოდნავ მაინც გავიზარდე მეთქი, მაგრამ არაფერი, ტყუილი ყოფილა მითეები ზრდასრულობაზე, ისეთივე უწყინარი მითი და ტყუილი , როგორიც ფოტოაპარატიდან ჩიტების გამოფრენა, ბაღში საათობით რომ ველოდით ჩიტის გამოფრენას ფოტოაპარატის ობიექტივიდან, ყვითელი ჩიტი კი არა და არ ჩანდა.

რაღაც აღმაფრენასავით მეუფლება ზოგჯერ, 18 წელი ის ასაკია, ცხოვრებაში გარდატეხა რომ უნდა მოხდეს, მაგრამ ერთადერთი ახლა რის გარდატეხასაც ვამჩნევ “FRAMES”-ის მელოდიაა, ერთი პატარა ნაბიჯი გადავდგი დამოუკიდებელი ცხოვრებისკენ, აღმაშენებელი 16 წლის იყო მეფედ რომ აკურთხეს და დანგრეული ქვეყანა ჩააბარეს, მე 18 წლის ვარ და ქვეყანა კი არა ეროვნულის ტესტი ვერ უნდია მასწავლებელს ჩემთვის, რომელ ქვეყანაზეა ლაპარაკი. ისევ არაფერი იცვლება, ან რა უნდა შეიცვალოს, რეალურად გუშინდელიდან მხოლოდ ერთი დღე გავიდა, თუმცა 18 წლის იუბილედან უფრო მეტს ელი ხოლმე… ხანდახან მგონია რომ ჩემი ოცნებები ახდებოდა 18 წლის რომ ვიქნებოდი, ნუ, კაი მართალია უკვე ყველაზე ახალგაზრდა ვერ ვიქნები, ვინც ჯომოლუნგმას დაიპპყრობს, ნუ რას ვიზამთ, გადავიტანთ ამ დიდ ტრაგედიას როგორმე. მართალია, ცოტა სახსრები მაწუხებს, მაგრამ არა უშავს, ხვალ ნარდს მოვცხებთ ეზოში ‘ბიჭები’ და გამივლის, საღამოს ცხელ კისელსაც დავაყოლებ თან… ეს ჩემი გზა კი წინა წავა, ისევ დატრიალდება ფირი, ისევ იტრიალებს კინემატოგრაფის სახელური და ისევ გამოჩნდება ბუნდოვანი და ამავდროულად ძალიან ფერადი ფოტოები, რომლებიც მთლიანობაში ერთ დიდ პანორამას შექმნის, პანორამას, რომელიც ცხოვრების სცენარი იქნება, მართალია, წინასწარ დასპოილერებული, მაგრამ აქ რეჟისორი მე ვიქნები და მევე შევიტან უამრავ შესწორებას, ეს ჩემი პავილიონია, ჩემი სტაფია, ჩემი სცენარია და ჩემი ფილმია, ეს არ იქნება სამმოქმედებიანი ფილმი, არა, არავითარ შემთხვევაში…

18 წლის გავხდი და ახლა შემიძლია სრულიად კანონიერად ვიყიდო ალკოჰოლი და კიდე რაღაც-რაღაცები 3:) რავიცი, იქნებ სულ არ უნდა მიხაროდეს და პოლიცია უკვე მელოდება კარებთან, 6 წლის წინ მოპარული ტოი-ბოქსისთვის პასუხისგებაში მისაცემად. ( ისე, მაშინ ისე გავხდი 13 წლის არ გამხარებია, კიდევ ერთი წლით მივუახლოვდი ციხეს-მეთქი 😥 )

შეიძლება უკვე დროა, ჩემი მეოცნებეობა და სიცანცარე ცოტა გვერდით გადავდო, უკვე ზრდასრული ვარ, მაგრამ We never change, ალბათ სულ ისეთ მეოცნებედ დავრჩები, კოსმოსიდან რომ დაელოდება ჰიუსტონის გამოჩენას და შემდეგ ერთად წავალთ კრუიპერის სარტყლისკენ, სწრაფი და თან ნელი ნაბიჯით…და მე ახალი სამყაროს წევრი გავხდები.  დღეს უკვე სრულწლოვანი გავხდი, მაგრამ ვინატრებდი(დაბადების დღეზე ყველას აქვს ერთი სურვილი) ისევ ისეთი დავრჩენილიყავი, როგორც ამ დრომდე ვიყავი, ნააჰ, პიტერ პენს ვერ დაველოდები, უბრალოდ მინდა, რომ ჩემი ოცნებები სულ თან მახლდეს, ვინ იცის, იქნებ ერთ დღეს ახდეს კიდეც… ( გამთხვევ, არასწორო :3 :დდდ ) [ვდგავარ ქარაფებს შორის მოქცეულ ტბორთან, რომელსაც არასდროს შეხებია ნიავი და საკუთარ ანარეკლს ვხედავ გამჭვირვალე წყალში, ქარონი კი ისევ აგვიანებს]

ჰოომ, ასე, დღეს დიდი ბიჭი გავხდი, 18-18-18-18… დღეს ორი დიდი გენიის დაბადების დღეა…

დღეს ჯორჯ ორუელიც დიდი ბიჭი გახდ, მაგრამ ორუელი ისედაც დიდი ბიჭია… ჯორჯ გილოცავ (იმედია მოგივა ❤ )

გაუმარჯოს შონ პენს !!! 

 

Advertisements
0

ატესტატი და სანახაობა

ბოლო ერთი კვირის განმავლობაში  დღეს პირველი ღამეა, როდესაც კონსპექტებ-რვეულებ-წიგნების ნაცვლად ჩემს ლეპტოპთან ვზივარ და ბლოგს ვწერ, ბლოგს, სკოლაზე, საატესტატო გამოცდებზე, საატესტატო გამოცდების ‘მარგალიტებსა’ და ბოლო ზარის სიხარულზე…  ყველაფერი რომ შვეიცარიული სიზუსტით ყოფილიყო დალაგებული თანმიმდევრობა შემდეგნაირი იქნებოდა: საატესტატოები > სკოლის დამთავრება > ბოლო ზარი, მაგრამ ჩვენ ჰო ყველაფერი უკუღმართად გვემართება, ამიტომ მეც ჯერ სკოლა დავამთავრე, მერე ბოლო ზარი მქონდა და ბოლოს ჩავაბარე საატესტატოები, რომლებმაც ჩემი ცოდნა ვერა, მაგრამ ფსიქიკური მომზადების დონე ნამდვილად შეამოწმეს…. ყოველთვის მეგონა, რომ სკოლის დამთავრება ძალიან გამახარებდა, პრინციპში არც ვცდებოდი, თუმცა ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ეს ღირსშესანიშნავი და კალენდარზე წითლად მოსახაზი ფაქტი მათემატიკის გამოცდასთან იქნებოდა კავშირში და საგანი, რომელიც ალბათ მე უფრო ცუდად ვიცი, ვიდრე ამან ინგლისური, ან ამან 8.22ზე შემიფასდა, არადა გამოცდაზე შესვლამდე ‘არც სიმდიდრის, არც დიდების თხოვნა’ არ მინდოდა, უბრალოდ ერთი საცოდავი 5.51 მაწყობდა, რომ კიდევ ერთი ბოლო ზარი არ მქონოდა…… მომავალი წლის ბოლოს.    giphy

ის რამდენიმე წამი, რაც დასჭირდა დამკვირვებლის ჩემს კომპიუტერამდე მოსვლას, იყო ყველაზე სასიამოვნო ლოდინის გრძნობა, როდესაც იცი, რომ ყველაფერი დამთავრდა და ‘გაკულაკება’ აღარ გემუქრება და არც კიდევ ერთი ბოლო ზარის პერსპექტივა დგას დღის წესრიგში, ანუ ახლა თამამად შეგიძლია გაუხსნა გული და თაიმლაინი გულმხურვალე მშობლებისა და მასწავლებლების  კიდევ უფრო გულმხურვალე მოლოცვებს, დაახლოებით ასეთს >> CHEMMA BiCHMA -Nika {XY}M DGES MATEMATIKIS SASERTIFIKACIO GAMOCDAZE SUFTA 10-IANI MIOGO !!!!!! VULOCAAAAV !!!!!! << ან ასეთს >> DEDIS GULO —GILOCAV SAATESTATOS BRCKINVALED CHABAREBAS ….GISURVEB EROVNULEBIC SAAMAKOD CHAGEBAREBIOS…GMERTI IKOS SHENI MFARVELI KOVEL NABIJZE …DEE MEAMKEBI… <<<  სტუდენტობის პერსპექტივით… საატესტატოს ბრწყინვალედ ჩაბარების ფენომენი ჯერ ვერ ამოვხსენი… დაახლოებით იგივე გრძნობაა, რაც უოლტ დისნეის მიერ მუნკის ნახატების ეკრანიზაციის ნახვისას დაგეუფლება, თავს და ბოლოს ვერ გაუგებ.

მოკლედ, ასეა თუ ისე,, მეც დავამთავრე სკოლა და პოსაბიტურიენტულ-პრესტუდენტური პერიოდი მაქვს, სკოლა, რომელშიც 12 წელი ვისწავლე და კიდევ კარგა ხანი იქნება ჩემი თვალთა ხედვის არეალში(მხოლოდ იმის გამო,რომ ჩემი ოთახის ფანჯრიდან სხვა არაფერი ჩანს -_- ) უკან მომრჩა, ცხოვრების 2/3 (გუშინ ვისწავლე ეს) სკოლაში ვიარე და ერთსა და იმავე ადამიანებთან მქონდა ურთიერთობა,, რომლებიც ხვალ საერთოდ შეიძლება არც იყვნენ ჩემ გვერდით, სკოლაში იყო კარგი და ცუდი, სასაცილო და სატირალი ეპიზოდები, რომლებიც სულ სადღაც  გონების რომელიმე ოთახში იცოცხლებენ, ოთახში, რომელიც ბიბლიოთეკის წიგნსაცავს ჰგავს და რომელშიც მოგონებებს ვინახავთ, ოთახში, რომლის ფანჯრების შეღება და მოგონებებისთვის მტვრის გადაწმენდა ყოველთვის რაღაც ახალს აღმოგაჩენინებს და სახეზე ალბათ ღიმილსაც მოგგვრის… რატომ? იმიტომ რომ ყველა ჩვენგანი მოგონებებით ცხოვრობს, სკოლა კი, რაც არ უნდა ცუდი ყოფილიყო მთელი 12 წლის განმავლობაში, ამ მოგონებების პირველწყაროა ამ ეტაპზე,  თითქოს ყველას ეს ერთი ფაქტი გვაერთიანებს, საერთო  რეგალიების გვანიჭებს და გარკვეულწილად განსაზღვრავს კიდეც ჩვენს ცხოვრებას მომავალში, რადგან სწორედ სიმბოლოები განსაზღვრავენ ჩვენს როლებს, ამიტომ #Farewell_To_School…

 

2

…Cinématographe…

არასდროს მომნდომებია ასე ძალიან, რომ დამეწერა ბლოგზე, ამ ბოლო ერთ თვეში იმდენი ამბავი გადამხდა თავს, რომ ზოგჯერ ნაღვლიანი სახით გადავატრიალებ სინემატოგრაფის სახელურებს და შორიდან ვუყურებ იმას, რაც ცოტა ხნის წინ თავს გადამხდა, თითქოს ამ დროს გათიშული ვარ და გრძნობების ნაცვლად მხოლოდ ინსტიქტები მუშაობენ, რეფლექსები, რომლებიც მხოლოდ მაშინ იღვიძებენ, როდესაც მთელი სხეული უჩვეულო აპათიას მიეცემა ხოლმე, ზოგჯერ იმასაც ვფიქრობ, ცოტა ხანი ფიქრი რომ შევწყვიტო, რა მოხდება-მეთქი..

/// 220137-science-fiction-do-androids-dream-of-electric-sheep-wallpaper

როდესაც რაღაც ძალიან გინდა, აუცილებლად ახდებაო და რა ცუდია, რომ ჩემს შემთხვევაში ეს მაშინ მოხდა, როცა უკვე ნაკლებად ინტერესდები ამ მოვლენით, თუმცა ეფექტი მაინც პირვანდელი აქვს, პირდაპირ, მოურიდებლად შემოვარდება ქაარბორბალასავით შენს სხეულში, აგირევს იმ ფერებს, რომლებსაც მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში გულმოდგინედ და ფაქიზად უხამებდი ერთმანეთს, თითქოს ერთიანად გადაგასხეს ტემპერა მთელ სხეულზე და მთელი შენი სიმშვიდე თან წაიღესო, გიკვირს, როგორ შეიძლება მთელი დღის ხასიათი ერთმა პატარა შემთხვევამ განაპირობოსო, ებრძვი შენს თავს და არ უტყდები მთავარში, მერე ცდილობ ყველაფერს გაექცე, გახვიდე იმ ჩარჩოების გარეთ რომ გზღუდავს, კიდევ უფრო მიუახლოვდე იმას, რაც გინდოდა… არა, არა, თვალებს არ დაუჯერო, ისინი მხოლოდ საზღვრებს ხედავენ, საზღვრებს, რომლებიც არ არსებობენ და შენვე შექმენი შენსავე წარმოდგენაში, თავს არიდებ საკუთარ თავთან და სხვებთან საუბარს, მხოლოდ შენთვის ჯდომა გინდა და კითხვა ან წერა, წინააღმდეგობები ყოველი მხრიდან გეხეთქება, როგორც სტიქსი ქარონის დანჯღრეულ ნავს, გინდა, რომ უკან დაბრუნდე? – როგორ? ერთადერთი ხის ბაგირი ხომ მაშინ ჩაწყდა აქეთ რომ გადმოდიოდი, ეს გზა შენი არჩეულია და შენვე უნდა გაუმკლავდე, მთავარია არ დაიბნე… მთვარედან ხელი დაგიქნიეს, მოგესალმნენ.

hd-sci-fi-wallpapers_010015608_283

ქუჩაშიც უკვე ამ ფიქრებით დავაბიჯებ, ღამე ჩემი მეგობარია, მუსიკა ჩემი თანამგზავრი,ჩუმად რომ გკარნახობს გამებს და შენს ხასიათს განსაზღვრავს,  რა ჩემი ბრალია, რომ ჯერ კიდევ ვერ გამირკვევია, რა მინდა, ჩემს თავზე ისევე არაფერი არ ვიცი, როგორც შენ, ერთი ჭირვეული, პატარა ბავშვი ვარ, რომელიც მხოლოდ წინ იყურება და გაფართოებული თვალებოთ მიაბიჯებს გზაზე, რომელზეც არაფერი არ წერია, არანაირი ნიშანი, გაფრთხილება, სინათლე? – არა, სამწუხაროდ დღეს ვერ ვუზრუნველყოფთ ელექტროენერგიას, ხვალ გადმორეკეთ… რა ჩემი ბრალია რომ ეს ერთი თვეა იმდენად ავირიე რომ ჩემს თავსაც ვერ ვცნობ, ემოციებს ისედა ვერასდროს გამოვხატავდი, ყოველთვის ინდიფერენტული ვიყავი მთელი რიგი საკითხების მიმართ, არა, 24 გონება არც ჩემს ტვინშია ბილი მილიგანივით, უბრალოდ აქ ყველას ერთი ჰობი გვაქვს – – ფიქრი…

მერე ვიღაც გხატავს, წინ გიზის მეტროს გრძელ ვაგონში, შენ ყურადღებას არ აქცევ, ნუ გგონია, რომ ეს ვინმეს კეთილი ნებაა, უბრალოდ მომეტებული ემოციების დასაცხრობად, არა, ესეც მხოლოდ მატერიალური კუთხითაა ნაკარნახები, ამ დროს ორი ვარიანტია, გამოართვა ნახატი და ბოლომდე იმგზავრო ან ჩახვიდე დასრულებამდე და მეორე მატარებელს დაელოდო, რატომღაც მეორეს ვირჩევ, ნაკლებად მსურს ვიღაცის თვალით აღქმულ ჩემს თავს ვუყურო, ცოტა რელევანტურია და ‘მხატვარიც’ არ არის იმდენად ფამილარული ჩემთან რომ ის გამოხატოს რაც მინდა, მხოლოდ წიგნი მიჭირავს ხელში, მე და ალექსი ერთად ვუსმენთ ბეთჰოვენის მეცხრეს, გარეთ წვიმს, მე კი სწორედ ამ დროს მეღიმება, uh, dat’s my fave weather… ჰო, ამ დროს მინდება ფეხით სიარული და ისე გაწუწვა, რომ სახლში ვეღარ მიცნონ, ამ დროს თითქოს წვიმა მმუხტავს და მინდა შუა ქუჩაში ბოლო ხმაზე იყვირო,,, ახლაც წვიმს, წვიმის წვეთები ჩემი ოთახის ფანჯრებს ეთამაშება, ნელა ელოლიავება, ეცეკვება, თან გარეთ მიხმობს, ზევსის გრუხუნი და განრისხებული ბუბუნი ისმის და ამ დროს გრძნობ, რომ სწორედ ეს აძლევს ცხოვრებას მუხტს… დაე, იღბალი მუდამ თან გდევდეს…

ხდება ის რაც გინდოდა რომ ბევრად ადრე, რამდენიმე თვის, კვირის წინ მომხდარიყო და შენ ამ ყველაფერს ურეაქციოდ ხვდები, ადრე ალბათ სხვა რეაქცია გექნებოდა, თუმცა იცვლება ღირებულებები… მხოლოდ დიდი ლაქა რჩება, რომელიც სამუდამოდ გაქვს გარანტირებული, შენ კი ისევ უსაზღვრობისკენ მიიწევ…. I dunno which way I’m goin, Which way I’ve Gone

ზღვარი არ არსებობს, არა, ჯონათან?

 

 

 

0

________ feat. მაგრიტი, მიქელანჯელო…..

სასტუმროში დილიდანვე უამრავი ხალხი ირეოდა, სასტუმროს მიმღებში თანამშრომლები მოუთმენლად ელოდნენ უცხო სტუმრის გამოჩენას, ინკოგნიტო სტუმარი, რომელმაც ერთბაშად 13 ნომერი დაჯავშნა, არავის ენახ, თუმცა მთელი ქალაქი( და რაღა გასაკვირია, რომ მთელი სასტუმროც, მით უმეტეს, ეს ენაჭარტალა გოგო-ბიჭები მასზე საუბრობდნენ, თან საუბრისას პირზე ხელს იფარებდნენ, თითქოს ერთმანეთისაც კი ერიდებათ, როდესაც უცნობ მილედიზე საუბრობდნენ).

CAPPELLA_SISTINA_Ceiling

სასტუმრო ‘სიქსტის კაპელა’ 1784წ.

სასტუმროსგან სრულ კონტრასტს ქუჩა და კონკრეტულად გარეუბანი წარმოადგენდა, სადაც სანკილიოტებს სრული მონოპოლია ჰქონდათ, ქუჩაში ბარიკადები აეგოთ და გამვლელ-გამომვლელს მწველი მზერით აცილებდნენ, თუთუნს ეწეოდნენ და ხასიათზე მოსასვლელად უხამს ხუმრობებსაც არ ერიდებოდნენ, ნებისმიერი გამვლელი, რომელიც გვერდით ჩაუვლიდა, აბუზული და ცოტა შეშინებული ჩანდა, თუმცა ბუნებრივია, ეს არ იყო არც მილანის სანტა-მარიას მოედანი, არც ლისაბონის ა-გრაზა-პლატა, ეს პარიზის მიგდებული ქუჩა იყო, სადაც გზააბნეული ტურისტები მხოლოდ იმ შემთხვევაში ხვდებოდნენ, თუ გიდი ზზედმეტად დაბანგული იყო და ვერსალისკენ მიმავალი გზა ქალაქის ყველაზე ბინძური უბნისკენ მიმავალ გზაში ეშლებოდა ან თუ ტურისტული რუკები ზედმეტად მოძველებული და არამოდერნიზებული იყო, ფოტოაპარატიანი ტურისტები ჩუმად, თავდახრით ჩაუვლიდნენ სანკილიოტებს, რომლებიც თავიანთი დიდრონი ზღვისფერი თვალებით მისჩერებოდნენ მათ და თუთუნის ღეჭვით ყბას ავარჯიშებდნენ.

july_28_liberty_leading_the_people

სანკილიოტები ქუჩაში

ამ გარემოცვაში სუფთა, გახამებულპიჯაკიანი მამაკაცის ხილვა ნამდვილად კონტექსტიდან ამოგლეჯილ პანორრამას ქმნიდა, თითქოს ვიღაცამ საკუთარი ხელები სხეულზე შემოაჭდო, ჰაეროვნად აიტაცა და ლა-სკალას დიდი დარბაზიდან პირდაპირ ამ ‘უდაბურ’ ადგილას ჩააგდოო, მამაკაცი ამაყად მიაბიჯებდა, შეიძლება ითქვას, რომ უშიშრადაც და არავის ყურადღებას არ აქცევდა, უცებ ერთ-ერთ ქუჩაში მდგომ, თუთუნის ღეჭვისგან ულვაშებ-შეყვითლებულ ყმაწვილთან მივიდა და ‘სიქსტის კაპელისკენ’ მიმავალ გზა ჰკითხა, სამაგიეროდ კი ჯიბიდან ფრანკების დასტა ამოიღო და ‘გიდს’ ჯიბეში ჩაუკუჭა, შემდეგ უხერხულად, თითქოს ძალდატანებით გაიღიმა, თუმცა არა, ეს მართლა ძალდატანებითი ღიმილი იყო,  და გზა განაგრძო.

son-of-man.jpg

უცნაური მამაკაცი ლ’სკალადან

ამასობაში სასტუმროს მთავარ დარბაზში თავი უამრავ ადამიანს მოეყარა, ირგვლივ ხმები ტალღებად გადადიოდა და ბოლოში ერთ გრძელ, თუმცა გაუგებარ გამას ქმნიდა, ხმები ხალხის თავზე აღელვებული  ტალღასავით გადადიოდა, თითქოს რაღაც ძალა ზედმეტად უმატებდა განსაკუთრებულ პოლიფონიურობას და ხმა ზედმეტად დინამიკური ხდებოდა, ხალხი შფოთავდა, ღელავდა და მათ წინაშე უძლური იყო თავად ღმერთი, ხალხი მხოლოდ ერთ ლედის ელოდა და იცოდნენ რომ მათი ეს რიგში დგომა ღირდა ამად, თუმცა დრო ნელ-ნელა მიიკლაკნებოდა და სასტუმროს კედლის ლინდენის საათზე წამების ისარი თითქოს ერთ ადგილზე ცეკვავდა და არც წინ მიდიოდა, არც უკან.

Mona-Lisa-Point-of-View

ბოლოს ქალიც გამოჩნდა, ამაყად მოაბიჯებდა და მხრებს ათამაშებდა, თითქოს ცეკვავსო, გვერდით სხვა ქალები მოჰყვებოდნენ და თავად თითქოს არავის აქცევდა ყურადღებას, მხოლოდ წინ მიაბიჯებდა

1280px-Sandro_Botticelli_-_La_nascita_di_Venere_-_Google_Art_Project_-_edited.jpg

ბოლოს სასტუმროს ოთახი გაიღო და იმ პიჯაკიანმა კაცმა შემოაღო კარი, რომელიც ხუთი წუთის წინ ფსევდოთავაზიანობით უღიმოდა ერთ-ერთ მდაბიოს, შემდეგ ვენუსთან მიიჭრა და გაადაეხვია, ხალხი გაოცებით იყურებოდა, ეს ყველაფერი არ უკვირდა მხოლოდ ერთს, მან ვინც შექმნა ეს პიჯაკიანი ადამიანი Creación_de_Adán_(Miguel_Ángel).jpg

საბოლოოდ, ხალხი გაიფანტა, სასტუმრო ‘სიქსტის კაპელა’ თითქოს ცხოვრების ჩვეულ სტილს დაუბრუნდა, საღამოს ცვლადამთავრებული თანამშრომლები სუფრას მიუსხდნენ და დამღლელი დღის ემოციების ერთმანეთისთვის გაზიარება დაიწყეს. Leonardo_da_Vinci_-_Last_Supper_(copy)_-_WGA12732.jpg

 

საღამოს წვიმა წამოვიდა…
golconda.jpg

გარეთ მხოლოდ შეძრწუნებული სახეები დარჩნენ…
The_Scream.jpg

 

 

P.S პოსტი არის ნამაიმუნები :დ ცოტა უშინაარსო(კაიჰო, ძაან უშინაარსო) თუმცა მაინც მომწონს, ალბათ ჩემი და ხელოვნების ურთიერთდამოკიდებულების გამო ^_^ მადლობა მაგრიტს, მიქელანჯელოს, და ვინჩს, მუნკსა და დელაკრუას იმ შედევრების გამო, რომლებიც ამ პოსტშია დაე, Carpe Diem
P.P.S Happy 1 anniversary  Gravity42 ^_^
P.P.P.S ვიცი, რომ სიქსტის კაპელა ვატიკანშია -_-
პიპიპიპიპიი… ყველაზე მთავარი პ.ს :ვ სათაურისთვის მადლ’ი’ობა ჩემს მჭედლოს :3 (მეც ლავიუ :დ ❤ )

0

მეტროარტული 50 ელფერი

 

ისე ამ ბოლო დროს დავაკვირდი ხშირად მემართება, რომ გარეთ სიარულისას ხალხს ზედმეტად დიდხანს ვაშტერდები ხოლმე, მიზეზს შემდეგ ჩემს თავსაც ვეკითხები, მაგრამ არ ვიცი რატომ, ნუ შეიძლება ჩემს ცნობისმოყვარეობას მივაწერო, ხალხის თვალიერება ძალიან მიყვარს, სხვათაშორის ოდესმე ფსიქოლოგობაზე თუ დავფიქრდები პაციენტებს ქუჩიდან და საზოგადოებრივი ტრანსპორტიდან ავარჩევდი, საინტერესო ხალხს მარტო ასეთ ადგილებში თუ იპოვი, თორე იმათ ტელევიზორში რომ არიან ფსიქოლოგი ვეღარ უშველით, წამოიდგინეთ ღამე მიდიხართ, ვიღაც უკან მოგყვებათ და თვალს არ გაცილებთ, მე მაგალითად რაღაცას ჩავცხებდი თავში და ისე გავაგრძელებდი გზას// ზოგადად არც საზოგადოებრივი ტრანსპორტი არ მიყვარს, მაგრამ ჯანდაბას, როცცა სხვა გზა არ გაქვს უნდა გამოიყენეო, ესკალატორზე თავპირისმტვრევით სირბილს ვინ ჩივის, კარები რომ ცხვირწინ გეხურება ეგაა უბედურება, მაგრამ აარაუშავს არც ეგ, მეტროში შეხვდებით  ხალხის ფართო ასორტიმენტს მობრძანდით და თავად ნახეთ, გაგონილს ნანახი სჯობიაო კი არადა, მართლა ეგრეა, მშვენიერი საზოგადოება იკრიბება ხოლმე მეტროში: ბაბულიკები,ექსპერტები აღმზრდელობით საკითხებში, ნაგულავები ‘რა ქვეყანა დაანგრიეს’ ხალხი, უთავბოლო ხალხი, თამბლრ ‘სასტავი’ და ჩემნაირი ინტრიგან-პროვოკატორები. მოკლედ, რაც ვისწავლე საზოგადოებრივი ტრანსპორთით სარგებლობისას იყო ის, რომ ზედმეტად თვალში არავის მოეჩხირო, არავის მოსწონს ეგეთი ტიპები, სხვათაშორის გუშინ ერთმა კინაღამ თავი მოიყოლა ვაგონის კარებში, თავი შემოყო და ტანი გარეთ დარჩა, ძლივს შემოაწიწკნეს შიგნით, ერთი-ორმა გაბოროტებუი მზერა ესსროლა, ქალს,  ჩემს გვერდით ლამარას შვილიშვილის ქორწილს რომ გაცხარებული განიხილავდა, არც აქ დაეზარა ენის მოქნევა, ერთი კარგად მიალანძღა და გააგრძელა ლაპარაკი, მაგრამ მე რა? მთავარია ვინმეს თვალში არ მოვეჩხირო, ჩაიხედე რა  მაგ წიგნში, სულ წახვედით ეს თაობა ხელიდა, წიგნები მარტო ხელში დასაჭერად გინდათ, შიგნით ჩახედვას ვერ მიხვდებით. ანუ, მეტრო ერთი დიდი სოციალური ქსელია, თავისთადავადი ფბ- poke-ებით და მხოლოდ ერთი პროფილის ფოტოთი, კონტაქტის უშუალო დამყარების პერსპექტივითა და ბევრი თავგადასავალით, დავარქვათ ამას მეტრობუქი. მეტრობუქი სხვათაშორის ძალიან კარგი აპლიკაციაა, და თუ გსურს აღმზრდელობით მასტერკლასს ისე ვერავინ ვერსად ვერ ჩაგიტარებს, როგორც მეტროში… ცხოვრებაში ორჯერ შევცდი… მეტროთი მგზავრობას მივეჩვიე და ბაღში მივედი, მოვეყვანე ამ ჩემს მშობლებს აქ, ჰო გამზრდიდნენ აქაც, თან ყოველი დილის 2 ლიტრი ცრემლი დამეზოგებოდა , momma, that’s ur fault, tho.

12596428_1699060710365823_470656615_n

(C) Mindia Gabadze

ერთ რამეს ვაკვირდები, ყველა დაღვრემილი სახით დადის, ჩემი ნაღვლიანი სახით, მაგას სჯობს საერთოდ არ გქონდეთ სახე, ვინც ბედნიერია, იმას მაინც არ შეუწუხებთ გულს, მე არაფერი არ მაქვს თქვენი საწინააღმდეგო, უბრალოოდ ზოგჯერ რაღაცნაირია, რა ქვეყანა დაანგრიეს-ზე ნაღვლიანად საუბარი, მგონი სულაც არაა მართებული, ახალგაზრდა ბავშვებს ამდენი ტყუილით რომ გვიბურღავთ ტვინს,, ჩვენი გასაჭირი გვყოფნის ხალხს გამოცდები გვაქვს ჩასაბარებელი და გაგვატარეთ საერთოდაც რა.

ისე არასდროს გქონიათ სიტუაცია როდესაც მეტროში ჩხუბი ატეხილა, მერე ერთ-ერთი მხარე გარეთ გასულა და შიგნით დარჩენილებს აქედან ულანძღიათ, გარეთ გასულს კი იქიდან უშლია ხელები.. :დ ამ დროს ისე ჰგვანან შერლოკის მოცეკვავე კაცუნებს, რომ მინდა ჩავიხატო ხოლმე და მერე კარგად ვიცინო, აბა სხვა რეაქცია არ ვიცი მე, ფანჯრებიდან ჰაერში გაჭიმულ ხელების შლით და დედის გინებით მიმავალ კაცს რომ ხედავ.

და საერთოდაც, 50-დან 49-ე ელფერი ყველაზე მაგარია, სათვალიან და ბენდენიან ბაბულიკებს, რევერსული გინებითა და ‘ნაშებზე’ დაუსრულებელი ლაპარაკით რომ სურთ ავტორიტეტის ამაღლება, საერთაშორისო მნიშვნელობის მქონდე სა’დზ’მაკაცოში…

კიდევ მეტროში შეხვდებით: ნერდებს, ასოციალებს, ნიჰილისტებს, გოთებს (??), აზაბოჩენებს(ბევრს), ალტრუისტებს (ცოტას, იმიტომ, რომ ქართველი ალტრუისტი მე არ მინახავს) და კიდევ რავიცი, შეიძლება ლატენტურ ახალგაზრდებსაც… ჯანდაბა, ჰო ვამბობ, ფსიქოლოგები აქეთ, ამდენ პაციენტს ვერასდროს ნახავთ თქვენი კაბინეტის კართან და თუ პაციენტი არ მიდის ფსიქოლოგთან, ფსიქოლოგი თავად მივიდეს პაციენტთან, ოღონდ ფრთხილად აარჩიოს პაციენტი, თუ არ უნდა, რომ ფსიქოლოგი ტრავმატოლოგთან არ ქირურგთან არ მივიდეს მერე, ბონუსად ^_^

და ბოლოს, იყოს ისევ კეტ სტივენსი და ისევ ‘Peace Train’ რავიცი, იქნებ ერთხელ მეტროში ჩასულს… მოკლედ , მოუსმინე სიმღერას :დ

 

0

#ჰაშთაგ_ბეგბედერი

დიდი ხანია არაფერი არ დამიწერია, ნუ არც ისე დიდი ხანია, მაგრამ ამ დიდ-მცირე- დროში მაინც ბევრი რამე მოხდა, კარგიც და ცუდიც და კიდე რაღაცნაირიც… საერთოდ, წერას რომ ვიწყებ ყოველთვის ვფიქრობ რაზე დავწერო, ახლა 0:52 საათია, წერას რომ დავამთავრებ კიდევ უფრო გვიანი იქნება (გამოვიცანი *_* IQ160) და გაინტერესებთ რატომ? -არა? – ჯანდაბას, მაინც გეტყვით, აბიტურიენტი ვარ, ზოგადად ამ პოსტში არც წუწუნს ვაპირებ და არც თავის შეცოდებას, უბრალოდ იმას ვამბობ, რატომ ვერ ვწერ ხშირად და საერთოდ რატომ ვწერ ღამით… ისე მარტიც არასდროს მომწონდა, ვერასდროს ვხვდებოდი რანაირი თვე იყო არც ზამთარია, არც გაზაფხული, მაგარი უაზრობაა მე თუ მკითხავთ, გამოვდივარ სქელი სვიტერითა და ყელამდე შეკრული კურტკით და ცხელა, ოქეი, გამოვდივარ მეორე დღეს თხელი მაიკით და ჰოი საოცრებავ, ყინავს,…
ჰოდა, ამ მარტშიც მოხდა რამდენიმე მნიშვნელოვანი ფაქტი, თსუ-ს არ ვგულისხმობ, ზოგადად მეზარება წერა, მაგრამ სტუდენტები მაინც მართლები არიან, > ბოლომდე მიაწექით < Holly Crap, anyway… ერთი კვირის წინ ბეგბედერი იყო ჩამოსული, ხდება ხოლმე საქართველოშიც ასეთი პრეცედენტები… მარა რათ გინდა? – ისე არბენინეს ჭავჭავაძიდან რუსთაველამდე რომ გრძელ დისტანციაზე სირბილში საპრიზო ადგილს კი დაიკავებდა. ცინიზმი და ირონია იქით იყოს და ჩვენ რომ დავახვედრეთ ისეთ ცინიზმსა და ირონიას ვერც ვერასდროს დაწერს თავის წიგნებში, ბოინგშევარდნილ ტყუპებზე უარესი, #ავტოგრაფზე_დაგეშილი_ხალხის_მიერ_აღებული ბიბლუსი ყოფილა, არა, რას ერჩით გაერთო კაცი, კარგად იცინა, კარგად დაგვცინა, კარგადაც გვაცინა, ზოგი ატირა,ზოგი ამდიდრა,  ზოგი არბ(ენ)ინა და საბოლოოდ ყველა გაგვახარა… სამაგიეროდ ხინკალი მოეწონა და კიდე ქართული ღვინო, მთელი დღე არ გაუგდია ჭიქა ხელიდან და ეტყობა მაგან დაარტყა თავში ბიბლუსიდან რომ ‘დატყდა’… ისე, ეს ყველაფერი იქით იყოს და მესმის მაგ კაცის, ის დავახვედრეთ რასაც რეალურად ებრძვის… თქვენ იცინეთ ბუტკის ანეკდოტზე და კი შევიყვანეთ ეს ამხელა ‘ფილარმონია’ მწერალი კაცი ბუტკაში :ვ
– სელფი ორი, არა სამი, ამ ფოტოში ცუდად ვარ… ინსტა > ჰაშტაგ ბეგბედერი, #ფრედერიკ #ბეგბედერი #სელფი #ჰეფი
– ისა, თუ შეიძლება გადაგვატარეთ რა, იქნება ჩვენც გვინდა ბრედბერის ნახვა, ტყუილად ჰო არ ვდგავართ ამხელა რიგში…
– უი, ისე ვინაა ეს ბეგგ-დერი კი აარადა ბეგბედერი საერთოდ იიცი? – მგონი ვიღაც შვეიცარიელი მწერალია…
მაგრამ მე ვისზე რას ვამბობ, პფფ , 4-5 საათი ვიდექი რიგში და ჩემი რამდენიმე ნეკნი და ფეხის თითი, მოთმინება და ფსიქიკა და კიდევ ბევრი რამ შევწირე, სამაგიეროდ მივხვდი რასაც გრძნობდა გაზის კამერაში მყოფი ჰოლოკოსტის მსხვერპლი ებრაელი… თან უფასო სოლარიუმზე/საუნაზე სულ ვოცნებობდი და ასე ორმაგად თუ ამიხდებოდა ეს სურვილი რას ვიფიქირებდი, იმდენად მიხაროდა შუა ბიბლუსში ნახევრადგაჭედილს დგომა(?) რომ სიხარულისგან ხელები სად წამეღო არ ვიცოდი, მართლა ოღონდ არ ვხუმრობ. ქართველებს რომ ყველაფერი შეგვიძლია დავრწმუნდი, აბა მოხერხება უნდა იმასაც ამხელა კაცი თბილისის მთავარ ქუჩაზე არბენინო და უკან წიგნებით ხელში მისდევდე, ისე ეგეც კაი რამეა, ახალი დისციპლინა რომ დაემატოს ოლიმპიურ სახეობებს, წიგნებით რბენა, არ ვკითხულობთ ამ წიგნებს და იმასთან ერთად მაინც ვირბინოთ, თვალს გაუხარდება, გულსაც, ერსაც…
1 ბეგბედერი ________________ 1 უბედური შემთხვევა
2 ბეგბედერი ________________ 0 უბედური შემთხვევა

(მათემატიკაში ყოველთვის ‘მოშნად’ ვკოჭლობდი)

და კიდევ, ვწერ ახლა ამ პოსტს და რატომ ვერ ვხვდები, რა მინდა, რაღაცის მობოდვა მინდოდა და მოვბოდე, არც არავინ წაიკითხავს ერთი-ორი კაცის გარდა ისიც იმიტომ რომ ხათრი აქვთ ჩემი და ჯანდაბას ვნახავთო, მარა ჰა, ეს ის თემაა ‘ მე მიყივლია და გათენდება თუ არა თქვენზეაო’ რა მიყივლია, ჩემს პოსტს ახლა თვალი რომ გადავავლო თავს და ბოლოს ვერ გავუგებ(მაგიტომ არ ვკითხულობ არასდროს ჩემს პოსტებს, უაზრობებზე მახარჯინეთ დრო, აბა, წერაზე რო ვხარჯავ იმას ვინ მინაზღაურებს, ახლა ამის კითხვით შევიწუხებ თავს).

მოკლედ, წავიდა ბეგბედერი, წაიყოლა თავისი 99 ფრანკი და ფანჯრები მსოფლიოზე, ისე, რომანტიკული ეგოისტი ყველაზე კაი გამოუვიდა, არც ფრანკები და არც ფანჯრები არ მომწონებია ძალიან, თუმცა რას ვიზამთ, არც თვითონ აფასებს ხოლმე თავის წიგნებს დიდი აღტაცებით ‘ ვადანაშაულებ ჩემს თავს რომ მუდამ მაქსიმუმს ვითხოვ და მინიმუმით ვკმაყოფილდები’. ჰოდა, მეც ზედმეტად ბევრი მომდის უ(აზრო) პოსტის კვალობაზე და მოვრჩები…

პ.ს წავიდა ფრედიც და ყველას დაავიწყდა რისთვის იდგნენ ბიბლუსში, საამაგიეროდ ფოტოები ცოცხლობენ ინსტაგრამზე და დაე, უკვდავყონ ის მომენტი იმ ფოტოებმა/
პ.პ.ს  მე რა მიხარია 600 სიტყვიანი უაზრობა დავწერე, მაგრამ ფრედერიკს ვერ ვჯობნი ჯერ…
პიპიპი- The Beatles _ Drive my Car

0

I am A Homebird

look-at-home-bird-cage

მაღალ ბალახებში მივიკვლევ გზას და ვერც კი ვხვდები საით მივდივარ… წამიერად ‘კლდის პირზე, ჭვავის ყანაში’ მახსენდება. მივდივარ, მივდივარ, მივდივარ… მუსიკას არ ვუსმენ, უფრო სწორად, ვერ ვუსმენ, მივაბიჯებ ბალახებში, ასე თავგამეტებით რომ წამომართულან, თან ისე, რომ არავის უთხოვია მათთვის, მივაბიჯებ, და უკან მხოლოდ გათელილ ბალახებს ვტოვებ, ახლა ვინმე რომ მიღებდეს, დაახლოებით ვიცი როგორი ფოტოც გამოვიდოდა, ვინტაჟური სტილის, ნახევრად შავ-თეთრი, ზურგშექცევით მდგომი, ოდნავ გაწელილი, გადაშლილი სხეულით და პიქსელებად დაშლილი სახით, მოკლედ ზუსტად Tumblr ბიჭი ვიქნები, მივდივარ და ეს ბალახები არადა არ მთავრდება.

…  ჰო, მთელი ჩემი სიცოცხლის განმავლობაში, თუ რამით ვიყავი მდიდარი, პირველ რიგში, ეს ფანტაზიის უნარია, წარმოვიდგენდი ყველაზე არარეალურს, მივცემდი მათ ჩემთვის სასურველ ფორმას, შემდეგ კი ფიქრების ზღვისფერ, აზვირთებულ ტალღებში გადავეშვებოდი პოსეიდონის პოვნის იმედით… სხვათაშორის, ამ კუთხით პრობლემები არასდროს მქონია, ჩემი გონება ტელეპორტაციის არაჩვეულებრივ უნარს მუდამ ამჟღავნებდა და ზოგჯერ წიგნებში წაკითხულ სამყაროში გადამაგდებდა მთავარ მოქმედ პირად, საგმირო და სახიფათო საქმეების შემსრულებლად… ჰოდა, ამ ტელეპორტაციის უნარისა და ფანტაზიის უსაზღვრო მარაგით სავსე გონებით მუდამ მომქონდა თავი… გავიდოდი ოთახში, საწოლის გვერდით მოვკალათდებოდი,  სივრცისკენ გავიხედებოდი და ფიქრებიც თავისით, დაბარებულივით მოდიოდნენ, ნელ-ნელა შემოენთებოდნენ ჩემს გონებას, შემდეგ ბანგივით მთელ სხეულს დაივლიდნენ, ნელ-ნელა სიამოვნებით შემომაჭდობდნენ საკუთარ უხილავ მარწუხებს, წამით სუნთქვაც შემეკვრებოდა, თუმცა შემდეგ ისევ ყველაფერი რიგზე იყო, მთელ სხეულში ელექტრონივით დამუხტული ფიქრები გულთან ერთებოდნენ, შემდეგ კი ისევ ახლიდან იწყებოდა, ნელ-ნელა გონებას ვკარგავდი, არა უფრო სწორად, ფხიზლად ვიყავი, თვალები გახელილი მქონდა, მაგრამ მაინც სხვაგან ვიყავი, ჩემს ფიქრებში ვცხოვრობდი, ყველაზე კარგი გართობა ეს იყო, ნებისმიერ ვიდეოთამაშს რომ სჯობდა ისეთი, ფანტაზიის უნარს ყოველ დღე ვაწვალებდი, იმ უნიჭო მევიოლინესავით, აგერ უკვე მესამე ხემი რომ გატეხა, თუმცა ერთი აკორდის სწორად აღებაც რომ ვერ ისწავლა, ვცდილობდი კიდევ უფრო შორს წავსულიყავი, მეორე ჩემი თავი მეპოვა ( ისე, მაგ დროს შიზოფრენიაზე არაფერი ვიცოდი, თორემ დავეჭვდებოდი, ჰა?), წარმოსხვითი მეგობარი კი არა, წარმოსახვითი სამყარო მქონდა, ორგან ვცხოვრობდი, ყველაფერი კარგი იქ იყო, აქ კი მხოლოდ საბავშვო ბაღი, უგემური საჭმელები, ფსევდოგასართობი მულტფილმები და ჩემი, ჩემ მიერვე დაჩაქუჩებული მანქანები იყო. მარტო მაშინ, ლოგინის გვერდით ქურდივით გაყურსული მჯდომარე ვხვდებოდი, რომ ჩემი თავის დირიჟორი მე ვიყავი, მე ვაქნევდი იმ ჯოხს დაუღალავად და მე ვკარნახობდი ჩემს თავს ყოველივეს, მე ვხატავდი ჩემს სინამდვილეს ისეთს, როგორიც მინდოდა, რომ ყოფილიყო, ისეთ ფერებს ვქმნიდი, სხვა რომ ვერ შემიქმნიდა, წითელ ხაზად მხოლოდ მე მივსდევდი ჩემს წარმოსახვას, ბედნიერება სწორედ ის იყო, ბედნიერება, რომელიც მაიძულებდა ცოტა ხნით მოვშორებოდი აქაურობას, ჩავკეტილიყავი დახურულ კარს მიღმა, ჩამომეფარებინა ფარდა, დამევიწყებინა სხვები, გადაულახავი გალავნით შემომეზღუდა ჩემი ადგილსამყოფელი და თუ ვინმე მაინც დაარღვევდა ჩემს იდილიას, გამწყრალი, ბრაზმოკიდებული, თვალები მიმეზღვა მისთვის. ისე, რაღაც დოზით ფანტაზიის უნარი ახლაც გამომყვა და ჯერ კიდევ ვერ ვიშორებ ხოლმე, ზოგჯერ ისევ ვბრუნდები ბავშვობაში, ისევ ჩემი ტელეპორტაცია მეხმარება და ვხედავ ჩემს თავს ლოგინის გვერდით, ცაში მზერა მიპყრობილს და ჩაფიქრებულს, კიდევ ერთი ფოტო, ახლა უკვე მთლიანად შავ-თეთრი, მთელი პანორამითა და აწ უკვე ‘დაუპიქსელებული’ სახით, არა ეს არ იქნება Tumblr ფოტო, ეს ჩემი ბავშვობისა და ღრმა ფანტაზიის ფოტო იქნება, რომელიც ყველაზე მაღალ ადგილს დაიკავებს ჩემი ფოტოების თავზე… I’m A Homebird…

>
>
>

ბალახები თანდათან პატარავდებიან, მცირდებიან, სამაგიეროდ იზრდება უფსკრული და ბოლოს მთელი საშინელებით წარმომიდგება თვალწინ, მგონი დეჟა ვუ მაქვს, ესეც შენი კლდის პირი, გონებაში ნელა მიელვებს > high hopes, take me back to where we started < შემდეგ თვალებს ვაცეცებ, ეს კლდეა რეალობისა და წარმოსახვის ზღვარი, თვალებს ვაცეცებ აქეთ-იქით, > იქით უნდა გადავიდე < ეს ფიქრი შეპყრობილივით ეუფლება ჩემს გონებას და მეფობს, უკვე სიმღერაც მავიწყდება… და ,აი, ისიც… ბაგირებჩაწყვეტილი, დროის ‘მსახვრელი ხელისგან’ შელახული თოკის ხიდი ნელა ქანაობს უფსკრულის თავზე და ელოდება თავის უკანასკნელ მგზავრს.